[NEIGHBORS] 'Kumusta ka na?' — de vraag die we allemaal moeten horen

Een paar dagen geleden ontving ik een e-mail met als onderwerp: "Kumusta ka na (Hoe gaat het met je)?" Er was iets geruststellends aan die vraag. Ja, zelfs journalisten, die als taai worden beschouwd, stellen het op prijs wanneer mensen die echt om ons geven vragen hoe het met ons gaat. 

Ik had net een uitgebreid Dag van de Arbeid-lunch met redacteursvrienden van andere nieuwsredacties, en we erkenden hoe journalisten voortdurend in een staat van PTSS lijken te verkeren. 

Omdat we meegaan bij invallen, we naar misdaadplekken snellen, we families zien huilen om geliefden die stierven terwijl ze wachtten op gratis medische zorg, of degenen die begraven werden bij vuilstortplaatsaardverschuivingen. We voelen ons machteloos als we horen wat boeren, vissers, jeepney-chauffeurs, TNVS-rijders, verkopers, restaurantmedewerkers, leraren en tijdelijke werknemers elke dag moeten doorstaan om te overleven. 

We worden verbaal misbruikt door boze ambtenaren, lastiggevallen met smaadzaken en lastiggevallen door perverselingen op gezaghebbende posities. We worden misselijk van het doornemen van documenten over corruptie, het ontdekken van vormen van onverzadigbare hebzucht en het horen over de losbandigheid van machthebbers.   

Gelukkig zijn er de afgelopen jaren enkele organisaties begonnen met het geven van gratis debriefings met professionals voor journalisten die het trauma van moeilijke verslaggeving hebben opgedaan. Noong kabataan natin (In onze tijd), zeiden mijn redacteursvrienden, walang ganyan-ganyan (hadden we dat niet) — we losten deze dingen zelf op.

Wat me terugbrengt bij de kumusta-e-mail. Die kwam eigenlijk van een mentale welzijnskliniek. Hoewel het een massaal verzonden nieuwsbrief was, voelde het toch persoonlijk aan, omdat het afkomstig is van een partnerkliniek die de afdeling Human Resources van Rappler zorgvuldig had gekozen, op basis van hun doordachte gesprekken met medewerkers. 

Ik ben altijd dankbaar geweest — en trots — op hoe onze redactie aandacht heeft voor ons welzijn. Zo hebben we een aantal gratis consulten bij psychiaters, psychologen of life coaches, of we kunnen consulten bij onze eigen artsen laten vergoeden. We hebben recht op een gratis neuropathiebeoordeling. We krijgen sterk gereduceerde griep- en pneumokokkenvaccins. 

Eén keer per maand betaalt het kantoor de sportactiviteitenkosten of zorgt het voor eten voor onze verschillende fitnessclubs. (In andere weken verdelen de deelnemers de kosten onderling.) Zo rennen we in het PhilSports Complex, doen we aan boulderen in verschillende sporthallen, spelen we pickleball in een winkelcentrum, of zweten we ons uit in yogasessies in een donkere hoek van de redactie. We zullen binnenkort ook een wandelclub hebben! 

We zijn onlangs begonnen met onze "terug naar analoog"-reeks activiteiten met een workshop voor het schilderen/ontwerpen van notitieboekjes. We hadden eens een straatdansles. Op een dag na Valentijnsdag hadden we een potluck, waarbij verschillende afdelingen zelfgemaakte gerechten en favoriete lekkernijen deelden. We hadden kleurgecodeerde hartstickers die we gaven aan collega's die we wilden bedanken en aanmoedigen. We hebben een kudosbord, waar je zomaar een bericht van waardering voor iemand kunt schrijven. 

Kleine dingen. En, toegegeven, privileges. Daarbuiten blijven velen in dit beroep overwerkt, onderbetaald en genieten ze van weinig of geen voordelen. 

De Internationale Arbeidsorganisatie schetst een ontmoedigender beeld over werknemers in het algemeen: "Psychosociale risico's zijn wereldwijd gekoppeld aan meer dan 840.000 sterfgevallen per jaar en miljoenen verloren jaren van een gezond leven…. Veiligheid op de werkplek gaat niet alleen over fysieke gevaren. Steeds vaker zijn de ernstigere risico's die we niet zien: stress, lange werkuren, baanzekerheid, isolatie en blootstelling aan geweld of dwang."

Of je nu een collega-journalist bent, een ondersteunende lezer, of een contentconsument die toevallig op dit stuk stuitte, ik wil je vragen: kumusta ka na? En ik hoop dat je weet dat ik dat oprecht meen. 

Onze senior-redacteur, Gani de Castro, schreef in een vorige nieuwsbrief over hoe we allemaal nog een golf van hoop kunnen creëren te midden van de huidige oliecrisis. Sta me toe daar nog een manier aan toe te voegen — door gewoon aan onze buren, de mensen naast ons, te vragen: "Kumusta ka na?"

Vooral in deze uitdagende tijden is het de vraag die we allemaal moeten horen. – Rappler.com