Szpitale Sabah są w trudnej sytuacji; czuję się winny, że żyję dzięki opiece zdrowotnej w KL

1 LIPCA — Wpis mieszkańca Sabah o długim, niekomfortowym oczekiwaniu w Szpitalu Queen Elizabeth był kolejnym przypomnieniem, że infrastruktura zdrowotna tego stanu jest bardzo niewystarczająca.

Urodziłam się w tym szpitalu.

Dekady później dźwiga on zbyt duże brzemię, a mieszkańcy Sabah muszą pokonywać zbyt długą drogę do stolicy stanu z powodu ograniczonych zasobów w swoich okręgach.

Nie tak dawno temu pacjenci onkologiczni z Sabah musieli latać do Kuala Lumpur na niektóre zabiegi.

Teraz jest więcej zasobów onkologicznych, ale stanowią one jedynie ułamek tego, co dostępne jest w Dolinie Klang.

Mój onkolog mógł wskazać przez okno, po drugiej stronie ulicy, gdzie znajdowała się apteka — ta, w której mogłam składać zamówienia na moje leki immunoterapeutyczne.

Choć musiałam zebrać pięciocyfrową sumę w ramach crowdfundingu na lek Perjeta, miałam dostęp i zasięg, by moje starania zakończyły się sukcesem.

Jak wytłumaczyć mieszkającej w wiosce w Sabah, dwie godziny od miasta, matce w średnim wieku, że będzie potrzebować więcej pieniędzy, niż mogła zarobić przez całe życie, aby zwiększyć swoje szanse?

Prawdopodobnie byłaby przerażona — ja wiedziałam, że byłam.

Znam inną pacjentkę onkologiczną, którą również przeraziły koszty leczenia, a jej rak jest teraz w czwartym stadium, a jej największą nadzieją jest lek, który będzie ją kosztował 60 000 RM.

Możesz przeczytać o niej i przekazać jej fundusze, jeśli jesteś w stanie, tutaj.

W tej epoce błogosławieństwem jest, że dostępnych jest o wiele więcej metod leczenia tego, co nas trapi.

Lecz na co to się zda, jeśli ludzi nie stać na nie?

Podczas gdy na niektóre choroby można być może zmniejszyć ryzyko zachorowania poprzez zmiany stylu życia, rak nie omija cnotliwych.

Mówi się, że kobiety, które rodziły dzieci, karmiły piersią i nie stosowały hormonalnej antykoncepcji, są mniej narażone na raka piersi.

A jednak wystarczy odwiedzić najbliższy oddział chemioterapii dziennej, by zobaczyć, że tak wiele z tych kobiet, na papierze, powinno mieć niższe ryzyko, a jednak rak je dopadł.

Rak to po prostu komórki zachowujące się tak, jak komórki by się zachowywały, a przypadek decyduje o tym, kto musi spojrzeć śmierci w twarz, a kto może poprosić Kostucha o przełożenie wizyty na inny termin.

Nigdy nie uwolnię się od szpitali.

Jak powiedział inny ocalały, pacjenci onkologiczni żyją od badania do badania, z wiecznie czającym się widmem nawrotu, a nie istnieje żadne magiczne zaklęcie, które sprawi, że odejdzie na dobre.

Potrzebujemy więcej lekarzy, więcej pielęgniarek, więcej szpitali, większej równości dochodów.

Zamiast tego dostajemy więcej autostrad, więcej centrów danych, więcej ogłoszeń o cięciach budżetowych i więcej inwestorów oklaskujących fale zwolnień.

Zamieniliśmy nawet domy uzdrowienia w pomniki chciwości, z pięknymi fontannami i banalną muzyką w windach.

Mówi się: „Dopiero gdy zostanie ścięte ostatnie drzewo, złowiona ostatnia ryba i zatruta ostatnia rzeka, zdamy sobie sprawę, że nie możemy jeść pieniędzy."

Kiedyś uważaliśmy szarańczę za plagę; teraz wybieramy ją do zarządów i czynimy z niej trylionerów. 

Być może dopiero wtedy, gdy nie będzie już ludzi do harowania i mozolnej pracy, gdy nawet twórcy robotów i majsterkowicze umrą z powodu chorób, głodu lub klęsk żywiołowych, agenci kapitału zrozumieją, że nie można eksploatować ludzkości w nieskończoność.

Choć może się to teraz wydawać niemożliwe, wciąż żyję nadzieją, że zobaczę, jak ludzkość zwycięży nad baronami chciwości, zanim Śmierć poda mi rękę na schodach, gdy istniejemy w tym wielkim kinie, które nazywamy życiem.

* To jest osobista opinia felietonistki.