Autor: Noel Williams via AmericanThinker.com,

Jak dotąd, Mistrzostwa Świata spełniają donośne wezwanie Gianniego Infantino (prezydenta FIFA) do „zjednoczenia świata" (lub przynajmniej uczestniczących w nim narodów).

Oczywiście może się to szybko zmienić, gdy dotrzemy do fazy pucharowej turnieju, kiedy emocje będą bardziej wygórowane, a rywalizacja intensywniejsza.

Tymczasem kibice piłki nożnej z odległych zakątków świata rozkoszują się pięknem i obfitością Ameryki.

Doceniają Amerykę bardziej niż Demokraci, co nie jest zaskakujące, skoro większość Demokratów jest antyamerykańska.

Istnieją trzy wspaniałe amerykańskie cechy, które szczególnie chwalą nasi goście na Mistrzostwach Świata: ciepło i przyjazność ludzi (z pewnością nie mają oni do czynienia z Demokratami), naturalne piękno kraju i jedzenie.

Ale co z piwem?!

Szkoccy kibice opróżnili puby w Bostonie do dna. W Adams Taproom wypili cztery razy więcej Boston Lager niż bar zwykle sprzedaje.

Lepiej wzywajcie dostawy awaryjne, bo zgadnijcie kto przyjeżdża jako następny? Anglia!

Anglicy, podobnie jak Szkoci i inni kibice, również zakochali się w Ameryce.

To musi być ulga móc odetchnąć głęboko świeżym amerykańskim powietrzem i uciec przed polityczną poprawnością w podupadłej Starej Anglii.

Trzy Lwy (przydomek ich drużyny) zagrają z Ghaną na Gillette Stadium (zwanym też Boston Stadium podczas Mistrzostw Świata) w następny wtorek — i nie są znane z trzeźwości.

Ten żywiołowy kibic nie jest wyjątkiem, gdyż starał się upić przed, w trakcie i po meczu z Chorwacją w Dallas.

Do kolebki Rewolucji Amerykańskiej: Anglicy nadchodzą, Anglicy nadchodzą. Urządźmy porządną Bostońską Imprezę Piwną. Gdyby zamienili się w niesfornych chuliganów, zawsze jest Boston Harbor, żeby ich otrzeźwić.

Nawet jeśli dostawcy ale i lagera nie docenią możliwości pitnych kibiców, hojność Ameryki nie ma sobie równych.

Tak odświeżająco jest słyszeć obiektywne opinie naszych życzliwych gości (w większości nietkniętych i niezainfekowanych przez TDS), w przeciwieństwie do potępiających Demokratów.

Na przykład wyobraźcie sobie lewicowy lęk wywołany tym, gdy kibic podziwiał skąpo ubraną cheerleaderkę; Szkot w tej szczerej scenie był po prostu osłupiały (wątpię, by szkockie panie w tartanowych opaleniznach mogły się równać).

Nie będąc już zależni od lewicowej prasy, nasi goście na Mistrzostwach Świata mogą wierzyć własnym „kłamliwym oczom": nadal jesteśmy ostatnią wielką nadzieją Ziemi.

Dlatego gdy ONZ lub inne pretensjonalne grupy „głupointeligencji" sporządzają rankingi najbardziej „przyjaznych do życia krajów", powinny wziąć pod uwagę ich zdolność do organizacji tak spektakularnego widowiska.

Naprzód USA!