Te midden van de recente controverse rondom de obscene opmerkingen van Bong Suntay, vertegenwoordiger van het 4e district van Quezon City, over Anne Curtis, heeft het land de Women's History Month op een nogal sombere toon verwelkomd. 

De kwestie heeft verschillende emoties op sociale media aangewakkerd, waaronder verontwaardiging, walging en vooral wanhoop over hoe een schaamteloze daad van seksisme kon voortkomen uit een zogenaamd gerespecteerde politicus tijdens een formele vergadering van het Huis.

Toch gaan vrouwen door, niet in louter tolerantie maar in verzet tegen de vrouwenhaat die elke facet van het dagelijks leven en de politiek lijkt te doordringen. In tijden als deze kan men er alleen voor kiezen om de overwinningen te vieren te midden van een zee van verliezen.

In haar keynote speech voorafgaand aan een forum van opmerkelijke vrouwelijke leiders, benadrukte burgemeester Joy Belmonte de prestatie van de NCR dat acht van de 17 burgemeesterszetels door vrouwen worden bezet. 

Onderminister Margarita Gutierrez van het Ministerie van Justitie (DOJ) bevestigde de viering verder met een ferme maar klinkende herinnering: "Diversiteit op foto's is niet genoeg. We hebben diversiteit nodig in besluitvormingsmacht. Vrouwen in bestuur zijn hier niet om quota's te vullen. We zijn hier om moeilijke maar noodzakelijke vragen te stellen."

Waarom we nog steeds Women's Month nodig hebben

Vrouwen kunnen overal geïnvalideerd worden, en in het ergste geval geschonden. 

Voor Billie Dumaliang, directeur van Masungi Georeserve, maakt haar carrière als milieuactivist haar al vatbaar voor juridische, politieke, fysieke en verbale intimidatie. 

Dit manifesteert zich als afwijzende opmerkingen die bedoeld zijn om de credibiliteit van een vrouw te verlagen, waarbij haar passie wordt afgedaan als "aandacht zoeken" of als teken van "te emotioneel" zijn. Dumaliang haalt voorbeelden aan wanneer ze werd afgewezen door potentiële partnerbedrijven omdat haar credibiliteit en moraliteit in twijfel werden getrokken. 

"Ik heb ook vaak te horen gekregen: 'magaling ka lang sa PR, pero hindi ka talaga environmental advocate'," zei ze. 

Van haar professionele tot persoonlijke interacties worden haar intenties en capaciteiten voortdurend in twijfel getrokken, of toegeschreven aan mannen.  

"Ik ben een heks genoemd door informatieve bedrijven. Makikita mo sa Facebook, sasabihin, pangit ka, ganun. Je wordt ook geconfronteerd met geruchten over romantische relaties. Dus soms worden yung gains mo, achievements mo, niet toegeschreven aan jouw verdienste, maar aan je relaties."

(Ik heb ook vaak te horen gekregen: "je bent alleen goed in PR, maar je bent niet echt een milieuactivist". Ik ben een heks genoemd door informatieve bedrijven. Je zult op Facebook zien dat ze zeggen dat je lelijk bent. Je wordt ook geconfronteerd met geruchten over romantische relaties. Dus soms worden je prestaties, je successen, niet toegeschreven aan jouw verdienste, maar aan je relaties.)

Toch houden Dumaliang en haar medestanders vol: "Samenlevingen vertellen ons altijd dat vrouwen die zich uitspreken gestraft zullen worden. Maar onze toewijding is net zo echt als vrouwenhaat, het is net zo echt als de vooringenomenheid van mannen en de samenleving tegen vrouwen."

Aan de meer sinistere kant van het spectrum kan dit ook leiden tot geweld of de dood. 

Soms mag een vrouw niet bestaan buiten de grenzen van wat van haar wordt verwacht. Als ze het waagt om te bewegen, wordt ze vaak geconfronteerd met ernstige gevolgen. 

Bij het vertellen over de juridische zaken die ze heeft begeleid of behandeld, merkt Gutierrez op: "Nagiging pervasive [at] normal na rape sa ibang lugar." (Verkrachting is alomtegenwoordig en normaal geworden op sommige plaatsen.) 

Niet beperkt tot eenmalige tragedies, heeft ze barangays ontmoet die daarvan krioelen: "Dit zijn niet alleen gewone verkrachtingszaken, [maar] incestueuze verkrachtingszaken in één barangay — drie verschillende woningen, drie verschillende slachtoffers."

Grimmige herinneringen zoals deze bewijzen de noodzaak van de bewuste viering van Women's Month, zelfs — of juist — tot ongenoegen van degenen die weigeren het doel ervan te zien.

Je privilege kennen

In een wereld vol ongelijkheid is het belangrijk om te erkennen dat wanneer sommige vrouwen vooruitgang boeken, dit komt doordat zij ook op andere manieren bevoorrecht zijn. 

Belmonte erkende dat veel vrouwelijke burgemeesters van de NCR telgen zijn van politieke dynastieën — vrouwen, ja, maar vrouwen die voortkomen uit lang bestaande machinerieën die bedoeld zijn om hun politieke succes te bevorderen.

Gutierrez, wiens moeder ook in de overheid werkte, proclameerde zichzelf als een "trotse nepo baby, maar het goede soort, het soort na nagtatrabaho." Ze verduidelijkte luchtig: "Hindi sayang ang taxpayers' money with me."

(Het soort dat werkt. Het geld van de belastingbetalers is geen verspilling bij mij.)

Maar wat het belangrijkste is, is het gebruik van dergelijke hoge posities om vrouwen uit verschillende lagen van de samenleving een platform te bieden en te beschermen. Belmonte noemde de Bawal Bastos-verordening, het No Women Left Behind Program, Pangkabuhayang QC en PopQC als slechts enkele van de initiatieven die haar regering heeft opgericht om de vrouwenbeweging actief verder te brengen. 

Met Katarungan Caravan kondigde Gutierrez aan dat de DOJ sinds 2023 met succes juridische hulpdiensten heeft gebracht aan 50.000 Filipijnen, waarvan velen de verkrachtingszaken omvatten waar ze diepe bezorgdheid over uitte. 

"Wanneer diensten rechtstreeks naar gemeenschappen worden gebracht, vooral naar vrouwen en andere kwetsbare sectoren, begint de angst af te nemen, groeit je zelfvertrouwen en wordt toegang echt," zei ze, waarbij ze verder benadrukte waarom systemische verandering noodzakelijk is: "Omdat gerechtigheid niet mag afhangen van geografie, gerechtigheid mag niet afhangen van inkomen, gerechtigheid mag niet afhangen van connecties." 

Wanneer vrouwen leiden

Dumaliang wees erop dat de aanwijzing van vrouwen als beheerders van het huishouden verder kan gaan dan het stereotype en kan worden omgevormd tot nieuwe kansen.

"Omdat we vrouwen zijn, kunnen we onze gemeenschap verbinden en mobiliseren richting betere consultaties en betere [samenwerkingen] zodat ze kunnen bereiken wat ze willen bereiken."

Gutierrez voegde toe: "Vrouwen begrijpen structurele barrières omdat tayo mismo (wij zelf), we ze zelf hebben genavigeerd. We weten hoe het voelt om onderschat te worden."

Als afsluiting van een middag vol persoonlijke en professionele inzichten van vrouwen in zowel de publieke als private sector, schaarde het panel zich achter Gutierrez' oproep om Women's Month "meer dan inspirerend, maar ook institutioneel" te maken, waarbij belangenbehartiging bij elke stap wordt gekoppeld aan actie. – Rappler.com

Raine Romero is een stagiair bij Rappler die AB Politieke Wetenschappen met een Minor in Creatief Schrijven studeert aan De La Salle University.