Ben Shapiro heeft zijn critici zojuist alles gegeven wat ze ooit wilden — en legde vervolgens uit waarom het er niet toe doet, schreef een analist zaterdag.
In een scherpe analyse die vrijdag werd gepubliceerd, betoogde schrijver Mike Brock dat Shapiro's recente optreden in de podcast van Sam Harris neerkwam op de meest vernietigende zelfbeschuldiging door een Trump-verdediger in jaren, vanwege wat Shapiro vrijwillig toegaf.

Volgens Brock stemde Shapiro in met vrijwel elke liberale kritiek op Trump die er bestaat.
"Hij geeft toe dat Trumps familiecorruptie hem 'heeft verrast'. Hij geeft het tarieffiasco toe. Hij geeft toe dat de loyalisten ongeschikt zijn. Hij geeft toe dat het herkaderen van 6 januari 'corrosief is voor de Amerikaanse cultuur.' Hij geeft toe dat Trumps reactie op politieke moorden 'werkelijk verschrikkelijk en naar mijn mening moreel verwerpelijk' is. Hij geeft toe dat Trump 'opriep tot de arrestatie van gouverneurs en burgemeesters en zelfs opriep leden van het Congres te hangen wegens opruiing.' Hij betwist Sams karakterisering niet dat Trump probeerde de verkiezing van 2020 te ondermijnen. Hij bevestigt het expliciet: 'Ik denk dat wat hij deed tussen de verkiezing en 6 januari behoorlijk riskant was, zoals ik keer op keer op keer duidelijk heb gemaakt.'
En toen zei Shapiro dat hij opnieuw op hem zou stemmen.
"De vangrails zouden grotendeels standhouden... zijn ergste fouten zouden uiteindelijk worden verzacht door de tegendruk van de realiteit," hield Shapiro vol.
Toen Harris Shapiro onder druk zette over de vraag of dit alles diskwalificerend was, bestond Shapiro's antwoord uit vier woorden: "Diskwalificerend in welke zin?"
Brocks oordeel was vernietigend. Shapiro, zo betoogde hij, heeft een boekhoudkundig kader geconstrueerd waarin een poging tot staatsgreep slechts een regelpost is die moet worden afgewogen tegen belastingbeleid, wat Shapiro zelf een "bundel" noemde.
Brock betoogde dat Shapiro's logica neerkomt op een eenvoudige berekening: neem de aspirant-dictator, want je krijgt er ook de belastingverlaging bij, de conservatieve rechters, de afstemming op Israël en de afschaffing van DEI.
"De loodgieter repareert het toilet," schreef Brock. "De voetafdrukken op de vloer zijn de kosten van zakendoen."
Brock concludeerde dat het kader zelf waanzinnig was.
"Het standpunt is waanzin, en men moet begrijpen, in het geval van de heer Shapiro, dat de waanzin ook zeer zeker het punt is. Het gaat er niet om dat hij gelooft wat hij zegt. Het gaat erom dat hij gelooft dat het gezegd moet worden, ongeacht de waarheid, om mensen te overtuigen, in de taal van het liberale discours, waarom ze zouden moeten stemmen voor illiberalisme," schreef Brock.


