موسیقی هوش مصنوعی به زیرساخت بلاک چین نیاز دارد

محتوای اسپانسر شده

نظر: دزمیتری ساکسونائو، مدیرعامل JGGL.

صنعت موسیقی اخیراً یکی از تأثیرگذارترین دوران خود را در دهه‌های اخیر به پایان رساند. Warner Music دعوای کپی‌رایت خود با Udio را در نوامبر 2025 حل و فصل کرد و قرارداد مجوز برای یک پلتفرم موسیقی هوش مصنوعی جدید امضا نمود.

چند روز بعد، Warner توافق مشابهی با Suno، محبوب‌ترین تولیدکننده موسیقی هوش مصنوعی با بیش از 100 میلیون کاربر و ارزش‌گذاری 2.45 میلیارد دلاری، امضا کرد.
اکنون هر سه لیبل بزرگ قراردادهای مجوز با پلتفرم‌های هوش مصنوعی که تنها یک سال پیش از آن‌ها شکایت کرده بودند، دارند.

تا هفته گرمی 2026، گفتگوها تغییر کرد. هاروی میسون جونیور، مدیرعامل آکادمی ضبط، اعتراف کرد که هر تهیه‌کننده‌ای که می‌شناسد از هم‌اکنون از هوش مصنوعی در استودیو استفاده می‌کند و سیاست هوش مصنوعی را "سخت‌ترین بخش کارم" نامید.

او تنها کسی نیست که این احساس را دارد. هنرمندان می‌خواهند با این ابزارها خلق کنند، اما همچنین نمی‌خواهند کار آن‌ها بدون رضایت یا جبران خسارت استخراج شود.
همان‌طور که هوش مصنوعی به ابزار پیش‌فرض در استودیوها تبدیل می‌شود، این قراردادها شکاف‌هایی را در انتساب، مالکیت و جبران خسارت که مجوز به تنهایی نمی‌تواند رفع کند، آشکار می‌سازند. اگر موسیقی وارد دوران "استودیوی باز" می‌شود، صنعت به راه‌حل‌هایی نیاز دارد که در پایه و اساس خلق ساخته شود.

قراردادهای مجوز برای آنچه در پیش است مقیاس‌پذیر نیستند

مجوزدهی زمانی کار می‌کند که خلق متمرکز باشد و خروجی‌ها به وضوح تعریف شوند. یک لیبل با یک پلتفرم قرارداد امضا می‌کند، پلتفرم بر روی کاتالوگ‌های تأیید شده آموزش می‌بیند و هنرمندان انتخاب می‌کنند که صدا و آهنگ‌هایشان استفاده شود.

آن مدل حال حاضر را مدیریت می‌کند، اما آینده را مدیریت نمی‌کند.

موسیقی با کمک هوش مصنوعی سیال است — ریمیکس‌ها، تکرارها و همکاری‌ها به طور مداوم در ابزارها، پلتفرم‌ها و انجمن‌ها اتفاق می‌افتند. یک آهنگ ممکن است قبل از رسیدن به مخاطب از سه مدل هوش مصنوعی، دو تهیه‌کننده انسانی و یک زنجیره ریمیکس عبور کند.

قرارداد Suno-Warner قبلاً یک شکاف را آشکار کرده است. پس از توافق، Suno بی‌سر و صدا شرایط حقوق و مالکیت خود را تجدید نظر کرد. عباراتی که قبلاً به مشترکان می‌گفت "شما مالک آهنگ‌ها هستید" ناپدید شد.

سیاست به‌روزرسانی شده اکنون بیان می‌کند که کاربران "به طور کلی صاحب" خروجی‌های خود در نظر گرفته نمی‌شوند، حتی با مجوزهای تجاری پولی. معلوم می‌شود که مالکیت بخشی است که قراردادهای مجوز برای تعریف آن تلاش می‌کنند.

اعداد مشکل مقیاس را آشکار می‌سازند. Suno به تنهایی 100 میلیون کاربر دارد. نمی‌توانید برای هر تعامل خلاقانه در آن اکوسیستم توافقات سفارشی مذاکره کنید. مدل تحت وزن خودش می‌شکند.

تعارض واقعی درباره انتساب است

بحث هوش مصنوعی-موسیقی بیش از حد بر انسان در مقابل ماشین متمرکز است در حالی که مشکل واقعی کاملاً چیز دیگری است.

این نیست که هوش مصنوعی به هر نحو جایگزین هنرمندان می‌شود. مشکل این است که هیچ کس نمی‌تواند به طور قابل اعتماد ردیابی کند که چه کسی چه چیزی را ساخته یا چه کسی باید پول دریافت کند.

ردیابی این که چه کسی چه چیزی را ساخته را از دست بدهید، و پول به افراد مناسب جریان پیدا نمی‌کند. وقتی این اتفاق می‌افتد، اعتماد ناپدید می‌شود، حتی اگر هر ابزار به درستی مجوز داشته باشد.

ما الگوی مشابهی را هنگام محبوب شدن استریمینگ دیده‌ایم. استریمینگ به مردم دسترسی به موسیقی داد، و آن بخش خوب بود. آسیب از جریان‌های ارزش مبهم ناشی شد که هنرمندان را ناتوان از ردیابی کجا رفتن پول‌شان کرد.

همان چیز در طول مبارزات محتوای تولید شده توسط کاربر در دهه 2010 اتفاق افتاد. هر زمان که موسیقی بدون یک مسیر پولی شفاف در دسترس‌تر می‌شود، خالقان آسیب می‌بینند.

قانون NO FAKES، که در آوریل 2025 با حمایت دوحزبی از قانون‌گذاران و پشتیبانی از OpenAI، YouTube و هر سه لیبل بزرگ دوباره به کنگره ارائه شد، سعی دارد بخشی از این را حل کند.

اخیر: تمرکز هوش مصنوعی، آینده نیروی کار هوش مصنوعی و عوامل موسیقی هوش مصنوعی

این لایحه حمایت‌های فدرال در برابر نسخه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی غیرمجاز از صدا یا شباهت یک فرد را ایجاد می‌کند. با این حال، قانون‌گذاری پس از انجام آسیب محافظت می‌کند. از فروپاشی در وهله اول جلوگیری نمی‌کند.

بدون سیستم‌های شفاف پخته شده در فرآیند خلق، باز بودن همیشه برای افرادی که موسیقی را می‌سازند مانند بهره‌کشی احساس می‌شود.

زیرساخت می‌تواند از اختلافات جلوگیری کند

قراردادهای هوشمند می‌توانند تقسیم حق امتیاز را در خود فایل آهنگ رمزگذاری کنند. وقتی یک آهنگ فروخته یا استریم می‌شود، پرداخت به طور خودکار اجرا می‌شود. یک گروه سه نفره با تقسیم 40-30-30 این درصدها را فوراً دریافت می‌کند. هیچ لیبلی وجود ندارد که وجوه را برای 90 روز نگه دارد. هیچ صورت‌حساب سه ماهه‌ای وجود ندارد. هیچ اختلافی در مورد اینکه چه کسی چه درصدی را دارد نمی‌تواند وجود داشته باشد. تراکنش در یک دفتر کل عمومی ثبت می‌شود. هر همکاری می‌تواند تأیید کند که سهم حق امتیاز آن‌ها به کیف پول‌شان رسیده است.

مزیت بزرگ‌تر منشأ است. بلاک چین به آثار خلاقانه اجازه می‌دهد که سابقه مالکیت خود را همراه خود حمل کنند که در پلتفرم‌ها حرکت می‌کنند. وقتی یک آهنگ از مدل‌های هوش مصنوعی، زنجیره‌های ریمیکس و کانال‌های توزیع عبور می‌کند، آن سابقه با آن سفر می‌کند.

سیستم فعلی نمی‌تواند این کار را انجام دهد. متادیتا حذف می‌شود، اعتبارات گم می‌شوند و پرداخت‌ها ماه‌ها دیر می‌رسند، اگر اصلاً برسند.

اگر درست انجام شود، این زیرساخت چیزی را که قراردادهای مجوز هرگز نخواهند داد فعال می‌کند: محیط خلاقانه‌ای که در آن هنرمندان ریمیکس، ساخت و به اشتراک‌گذاری کار یکدیگر را بدون از دست دادن مالکیت در طول مسیر انجام می‌دهند. جایی که طرفداران سهم واقعی در فرآیند خلاقانه دارند و جایی که ابزارهای هوش مصنوعی آنچه هنرمندان خلق می‌کنند را بهبود می‌بخشند.

پنجره درست کردن این در حال بسته شدن است

خلق با کمک هوش مصنوعی بی‌سر و صدا به حالت پیش‌فرض تولید موسیقی تبدیل شده است، و صنعت اکنون با انتخابی آشنا روبرو است. می‌تواند به لایه‌بندی قوانین بیشتر بر سیستم‌های قدیمی ادامه دهد، یا می‌تواند پایه و اساس نحوه ساخت و به اشتراک‌گذاری موسیقی را بازسازی کند.

قرارداد Suno-Warner نقطه شروع خوبی است، اما به تنهایی کافی نیست.

هوش مصنوعی خطر وجودی نیست که صنعت مدام آن را چنین می‌داند — سیستم‌هایی که سعی می‌کنند آن را محدود کنند هستند. قراردادهای مجوز شروع خوبی هستند، اما هرگز برای تحمل این مقدار وزن طراحی نشده‌اند. صنعت به زیرساختی نیاز دارد که جبران خسارت را به اندازه خود فرآیند خلاقانه خودکار و سیال کند.

اگر موسیقی واقعاً وارد دوران استودیوی باز می‌شود، صنعت باید سیستم‌هایی بسازد که به خالقان اعتماد کند و آن اعتماد را از طریق طراحی قابل اجرا کند.

نظر: دزمیتری ساکسونائو، مدیرعامل JGGL.