در مارس ۲۰۲۴، کمیسیون ریاست جمهوری ضد جرایم سازمان یافته به یک مجموعه اداری در شهرداری بامبان، تارلاک حمله کرد، جایی که آنها تقریباً ۱۰۰۰ کارگر، از جمله قربانیان قاچاق انسان را یافتند که بخشی از یک طرح بزرگتر مؤسسات عملیات بازی های آفشور فیلیپین (POGO) در کشور بودند. 

چند متر از مجموعه، تالار شهرداری بامبان تحت مدیریت شهردار وقت آلیس گو، که با نام گو هان پینگ نیز شناخته می شود، قرار دارد که در نوامبر ۲۰۲۵ به دلیل قاچاق واجد شرایط به حبس ابد محکوم شد.

این پرونده باعث تحقیقات سنا توسط کمیته زنان، کودکان، روابط خانوادگی و برابری جنسیتی شد و شبکه ای از جرایم سازمان یافته و طرح های قاچاق را آشکار کرد که شامل پولشویی و کلاهبرداری های مالی از طریق عملیات POGO بود. این امر الگوی هشداردهنده جاسوسی مدرن در فیلیپین را آشکار می کند و بر نیاز به بازنگری در قانون منسوخ شده کامن ولث ۶۱۶، که به عنوان قانون جاسوسی ۱۹۴۱ نیز شناخته می شود و تنها متخلفان را در زمان جنگ مجازات می کرد، تأکید می کند.

طبق گزارش کمیته سنا با تاریخ فوریه ۲۰۲۵، گسترش مجموعه های کلاهبرداری نشان دهنده یک پیوند نوظهور بین این عملیات POGO و تلاش های جاسوسی چین است.

آنچه این الگو را هشداردهنده می کند این است که جاسوسی در قرن ۲۱ دیگر شبیه تصویر سنتی جاسوسان که اسناد نظامی را می دزدند نیست.

جاسوسی مدرن در ساختارهای تجاری، زیرساخت های دیجیتال، سیستم های مالی و حتی سیاست های محلی تعبیه شده است. خاموش تر، شبکه ای تر و اغلب در پشت شرکت های به ظاهر قانونی پنهان است.

سرزمین جذاب، قانون منسوخ

فیلیپین، با توجه به موقعیت جغرافیایی و اتحادهای خود، به طور فزاینده ای به یک سرزمین جذاب برای عملیات اطلاعاتی تبدیل شده است. از شمال لوزون تا پالاوان، مکان های نزدیک به تأسیسات نظامی کلیدی، بنادر و زیرساخت های حیاتی ارزش استراتژیک برای عوامل خارجی که به دنبال اطلاعات و دسترسی هستند، ارائه می دهند. نظارت بر زیرساخت ها، نقشه برداری از تسهیلات نظامی و جمع آوری داده ها در مورد شبکه های لجستیک و ارتباطی اکنون بخشی از رقابت ژئوپلیتیکی هستند.

این امر فیلیپین را در آنچه می توان یک موقعیت گره ای استراتژیک در اقیانوسیه هند و اقیانوس آرام توصیف کرد، قرار می دهد که در امتداد خطوط دریایی اصلی، نزدیک به نقاط اشتعال در دریای غرب فیلیپین و میزبان سایت های همکاری دفاعی گسترش یافته قرار دارد.

در چنین محیطی، جمع آوری اطلاعات یک تهدید انتزاعی نیست، بلکه یک واقعیت مداوم است. موقعیت جغرافیایی، اتحادها و باز بودن اقتصادی کشور آن را به یک شریک مهم و یک هدف بالقوه برای عملیات اطلاعاتی تبدیل می کند.

مشکل این است که چارچوب قانونی اصلی کشور علیه جاسوسی، قانون کامن ولث ۶۱۶، در سال ۱۹۴۱ نوشته شده است، مدت ها قبل از اینکه عملیات سایبری، پهپادها، ارتباطات ماهواره ای و سیستم های مالی دیجیتال وجود داشته باشند. این قانون عمدتاً برای جاسوسی زمان جنگ طراحی شده بود، نه برای نفوذ زمان صلح که از طریق جبهه های شرکتی، سیستم های فناوری یا شبکه های جنایی فراملی انجام می شود.

این شکاف قانونی آسیب پذیری هایی را در رسیدگی به روش های جاسوسی مدرن ایجاد می کند، به ویژه آنهایی که در منطقه خاکستری بین فعالیت های جنایی، تجاری و اطلاعاتی عمل می کنند.

بررسی واقعیت

اینجاست که لایحه پیشنهادی سنا شماره ۳۳ حیاتی می شود. یک قانون مدرن ضد جاسوسی باید به جاسوسی فعال شده توسط سایبری، نظارت غیرمجاز بر زیرساخت های حیاتی، استفاده از شرکت های پوششی برای فعالیت های اطلاعاتی و استخدام یا اجبار دارایی های محلی رسیدگی کند. همچنین باید هماهنگی ضد جاسوسی را در میان آژانس های دولتی تقویت کند و ابزارهای قانونی واضح تری را برای اجرای قانون و دادستان ها فراهم کند.

به همان اندازه مهم این است که تشخیص دهیم امنیت ملی امروز محدود به اردوگاه های نظامی یا مقر اطلاعاتی نیست. همانطور که پرونده بامبان نشان داد، آسیب پذیری ها می توانند در سطح محلی از طریق مجوزهای تجاری، تاییدیه های استفاده از زمین و شبکه های سیاسی محلی ظاهر شوند. این به این معنی نیست که هر کسب و کار خارجی یا اتباع خارجی یک تهدید امنیتی است، اما به این معنی است که دولت باید ابزارهای قانونی برای اقدام داشته باشد وقتی فعالیت اقتصادی به پوششی برای عملیات اطلاعاتی تبدیل می شود.

از بامبان تا پالاوان، درس واضح است. ماهیت جاسوسی تغییر کرده است، اما قانون تغییر نکرده است. اگر فیلیپین می خواهد حاکمیت، زیرساخت های حیاتی و امنیت ملی خود را در عصر رقابت استراتژیک محافظت کند، باید چارچوب قانونی خود را متناسب با واقعیت های مدرن به روز کند.

تصویب یک قانون مدرن ضد جاسوسی در مورد هدف قرار دادن هیچ کشور یا گروهی نیست. این در مورد حفاظت از مردم فیلیپینی و دولت فیلیپین در یک محیط امنیتی به طور فزاینده پیچیده است.

در دنیای امروز، جاسوسی با اسناد دزدیده شده شروع نمی شود. با الگوهای متوجه نشده، مقررات ضعیف و قوانین منسوخ شروع می شود. سوال اکنون این است که آیا کشور قبل از ظهور پرونده بعدی از نوع بامبان، این بار در مکانی حتی حساس تر از نظر استراتژیک، سازگار خواهد شد. – Rappler.com

رالف رومولوس آریاس فروندوزا یک مشاور استراتژی مستقل و عضو مقیم در همکاری امنیت توسعه بین المللی، یک اندیشکده امنیتی و توسعه ای مستقر در مانیل است که در اقتصاد ژئوپلیتیک، سیاست فناوری و ریسک استراتژیک تخصص دارد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات بین المللی در دانشگاه فیلیپین-دیلیمان به پایان رساند.

خوزه میخائیل پرز عضو مقیم در IDSC است. او استادیار و رئیس سابق دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه فیلیپین-مانیل است. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات بین المللی در دانشگاه فیلیپین-دیلیمان به پایان رساند و در تعارضات درون دولتی، عملیات مخرب خارجی و تحقیقات سیاسی تخصص دارد.