با تغییر جهت سرمایه فناوری به سمت راست، مردم عادی به سرعت از سود رشد دور می‌شوند.

نویسنده: Zen، PANews

کمتر از یک سال پس از جمع‌آوری موفقیت‌آمیز صندوق رشد 4.6 میلیارد دلاری قبلی، صندوق بنیان‌گذاران پیتر تیل اساساً جمع‌آوری منابع مالی برای صندوق جدید 6 میلیارد دلاری خود، "Growth IV"، را تکمیل کرده است. گزارش‌ها نشان می‌دهند که تقریباً 1.5 میلیارد دلار از صندوق جدید از منابع مالی خود شرکای صندوق بنیان‌گذاران تأمین شده است و علاقه قابل توجهی از سوی موسسات و سرمایه‌گذاران را به خود جلب کرده است، به طوری که تقاضای اشتراک LP خارجی از ظرفیت صندوق فراتر رفته است.

فراتر از منطق سرمایه‌ای صندوق‌های برتر که از قدرت چانه‌زنی قوی برخوردارند، صندوق بنیان‌گذاران، به عنوان ایدئولوژیک‌ترین گروه سرمایه‌ای در سیلیکون ولی، یک بار دیگر در جمع‌آوری منابع مالی خود اعلامیه‌ای خاص را بیان کرد: هوش مصنوعی، فناوری دفاعی، هوافضا و "قابلیت‌های ملی" یک بار دیگر به مضامین محوری سرمایه تبدیل شده‌اند.

آنچه صندوق بنیان‌گذاران را منحصر به فرد می‌کند این است که چشم‌انداز بسیار واضحی از سیاست مرتبط با فناوری را در شیوه‌های سرمایه‌گذاری خود جای می‌دهد. از SpaceX، Palantir و Anduril گرفته تا Stripe و OpenAI، صندوق بنیان‌گذاران ترکیبی از قابلیت‌های بنیادی ملی و فناوری‌های پلتفرمی ایجاد می‌کند که می‌توانند مستقیماً در قابلیت‌های ملی جاسازی شوند و بخشی از امنیت، اطلاعات، هوافضا، صنعت و زیرساخت‌ها شوند.

"بازگشت به هدف اولیه": ظهور دوباره مدل ملت فناورانه به سبک جنگ سرد

در سال‌های اخیر، تمایل نخبگان فناوری سیلیکون ولی به سمت راست به روند جدیدی تبدیل شده است. این گروه‌های راست فناوری معمولاً با این باور مشخص می‌شوند که پیشرفت فناوری، سرمایه و نخبگان بسیار توانمند باید جهت جامعه را تعیین کنند، در حالی که به طور همزمان بیزاری از سیاست‌های فرهنگی پیشرو، بیزاری از نظارت بالا و تمایل فزاینده به پیوند فناوری با قدرت دولتی را ابراز می‌کنند.

بسیاری این پدیده را به عنوان "تهاجم" سیلیکون ولی به پنتاگون توصیف می‌کنند. اما در واقعیت، سیلیکون ولی و دستگاه دولتی آمریکا هرگز واقعاً از هم جدا نشده‌اند؛ آنچه امروز در حال وقوع است صرفاً تأکید مجدد بر این رابطه است.

در عصر اینترنت، مردم سیلیکون ولی را به عنوان یک افسانه گاراژ مملو از نوابغ فناوری، ضد بوروکراسی، ضد دولتی و دنیایی که به طور کامل بر اساس بازار آزاد رشد کرده است، تصور می‌کنند. اما از نظر تاریخی، خاستگاه سیلیکون ولی همیشه به طور عمیق با سیستم‌های دفاعی، نظامی و تحقیقات ملی در هم تنیده بوده است.

در طول جنگ سرد، دانشگاه‌های برتر مانند دانشگاه استنفورد پروژه‌های تحقیقاتی متعدد مرتبط با دفاع را انجام دادند و شرکت‌های نوآفرین الکترونیک اولیه مرتبط در درجه اول به ارتش و آژانس‌های دولتی خدمات ارائه می‌دادند. بنابراین، نوآوری و رشد صنایع با فناوری پیشرفته اولیه به طور نزدیک با سیستم امنیت ملی ایالات متحده مرتبط بود. به عنوان مثال، ریشه‌های اینترنت مدرن در پروژه‌های آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) وزارت دفاع ایالات متحده در دهه 1960 نهفته است.

علاوه بر این، مشخصات و الزامات خرید برنامه آپولو ناسا برای مدارهای مجتمع به طور قابل توجهی نوآوری و بلوغ فناوری در تولید نیمه‌هادی را تحریک کرد و به کاهش سریع قیمت‌ها پس از بلوغ فرآیندهای تولید کمک کرد. به عبارت دیگر، تراشه‌های اولیه ابتدا خود را در بازار غیرنظامی اثبات نکردند تا به طور طبیعی وارد سیستم ملی شوند؛ بلکه تقاضای ملی ابتدا آن‌ها را به جلو سوق داد و منجر به تجاری‌سازی تدریجی شد.

به همین دلیل است که استراتژی فعلی پیتر تیل و متحدانش به عنوان احیای یک "مدل دولت-ملت فناورانه دوران جنگ سرد" خاص دیده می‌شود. تفاوت در این واقعیت نهفته است که در طول جنگ سرد، بازیگران اصلی آزمایشگاه‌های دولتی، DARPA، ناسا و پیمانکاران سنتی بودند، در حالی که امروز قهرمانان جدید پلتفرم‌های فناوری دوگانه با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر هستند. پنتاگون عقب‌نشینی نکرده است؛ صرفاً به طور فعال منبع نوآوری را به سیستم فناوری تجاری واگذار می‌کند.

پیتر تیل این تغییر را زودتر و صریح‌تر از اکثر سرمایه‌گذاران خطرپذیر پذیرفت. صندوق بنیان‌گذاران اخیراً به سرمایه‌گذاری در فناوری دفاعی نپرید؛ مدت‌ها پیش یک سرمایه‌گذار نهادی در Palantir، "فروشنده اسلحه هوش مصنوعی" بود (خود پیتر تیل یکی از بنیان‌گذاران Palantir است). صندوق بنیان‌گذاران همچنین مدت‌هاست که حامی اصلی Anduril، "شرکت دفاعی هوش مصنوعی" است و سال گذشته، به عنوان سرمایه‌گذار اصلی، 1 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرد تا به Anduril کمک کند دور منابع مالی 2.5 میلیارد دلاری را با ارزش‌گذاری 30.5 میلیارد دلار تکمیل کند.

SpaceX، که دارای قابلیت‌هایی در پرواز فضایی تجاری، ماهواره‌های نظامی، ارتباطات میدان نبرد و پرتاب است، نمونه برجسته‌ای از ورود سرمایه خصوصی به زیرساخت‌های حیاتی ملی است. این شرکت قراردادهای عظیمی از ناسا و اداره شناسایی ملی به دست می‌آورد و در بازار غیرنظامی، از طریق خدمات پرتاب، ماهواره‌های تجاری و شبکه پهنای باند Starlink، یک ردپای تجاری جهانی ساخته است. Starlink، به ویژه، نه تنها خدمات ارتباطی را به مناطق دورافتاده، حمل و نقل دریایی و هوانوردی ارائه می‌دهد، بلکه به طور مؤثری به عنوان یک زیرساخت ارتباطات بنیادی در درگیری اوکراین عمل می‌کند.

شکاف‌های داخلی در جناح راست فناوری

a16z، بازیگر مهم دیگری در اردوگاه راست فناوری، نفوذ بیشتری در بازارهای سرمایه اعمال می‌کند. دور منابع مالی عظیم 15 میلیارد دلاری آن در اوایل امسال مستقیماً نزدیک به 18 درصد از کل منابع مالی سرمایه‌گذاری خطرپذیر در ایالات متحده را به دست آورد.

در سال‌های اخیر، a16z یک تغییر قابل توجه به سمت راست را تجربه کرده است، دیگر به صرف بودن یک صندوق اینترنت مصرف‌کننده راضی نیست و شروع به گنجاندن "منافع ملی" در زبان سرمایه‌گذاری خود کرده است. a16z همچنین به طور خاص صندوق "American Momentum" را تأسیس کرده است که هدف آن سرمایه‌گذاری در شرکت‌هایی است که از منافع ملی حمایت می‌کنند و حوزه‌هایی مانند دفاع، تولید، زنجیره تأمین، آموزش، مسکن و ایمنی عمومی را پوشش می‌دهد.

با این حال، قرار دادن تیل و مارک اندریسن از a16z در یک اردوگاه، تفاوت‌های داخلی آن‌ها را پنهان می‌کند؛ مسیرهای آن‌ها در واقع کاملاً متفاوت است.

رویکرد اساسی a16z بیشتر شبیه شتاب‌گرایی فناورانه است تا ناسیونالیسم نخبه‌گرای تیل. تمرکز اندریسن بر نظارت بیش از حد، نوآوری سرکوب شده و نیاز به توسعه آمریکا است. بنابراین، توانایی a16z برای سرمایه‌گذاری همزمان در هوش مصنوعی، کریپتو، نرم‌افزار سازمانی، بیوتکنولوژی و فناوری دفاعی نشان‌دهنده شرط‌بندی بر "خود موج فناوری" است، نه تعصب واضح به سمت ملت‌های امن، رقابت ژئوپلیتیک و پلتفرم‌های با موانع بالا، همانطور که در تیل دیده می‌شود.

بر اساس گزارش رویترز سال گذشته، a16z حتی قصد داشت یک صندوق بزرگ هوش مصنوعی 20 میلیارد دلاری جمع‌آوری کند، با هدف اصلی بهره‌برداری از سرمایه‌گذاری جهانی در شرکت‌های هوش مصنوعی ایالات متحده. از سوی دیگر، صندوق بنیان‌گذاران تیل به نظر می‌رسد منابع مالی خود را بر تعداد کمی از "شرکت‌های سطح تمدن" متمرکز می‌کند و ترجیح می‌دهد به طور مداوم به تعداد بسیار کمی از برندگان سرمایه‌گذاری سنگین کند.

این همچنین مهم‌ترین تفاوت بین این دو رویکرد است. a16z بیشتر به اجازه دادن به فناوری برای گسترش آزادانه اعتقاد دارد، در حالی که تیل بیشتر به قادر ساختن تعداد کمی از شرکت‌های فناوری استراتژیک برای دستیابی به تسلط اعتقاد دارد و پشت اینها فلسفه‌های سیاسی اساساً متفاوتی وجود دارد. "برای ایجاد و به دست آوردن ارزش ماندگار، شرکت‌ها باید به دنبال انحصار باشند"، رویکرد تیل همیشه آگاهی نخبه‌گرای مشخص، حتی آشکاری را به همراه دارد. منعکس شده در سرمایه‌گذاری‌های او، او فقط نمی‌خواهد در رشد سرمایه‌گذاری کند، بلکه شرکت‌هایی را ترجیح می‌دهد که می‌توانند به طور ساختاری رقابت را کاهش دهند، موانع ورود را افزایش دهند و گره‌های کلیدی را کنترل کنند.

دقیقاً به همین دلیل است که اتحاد بین راست فناوری، که ارتباط نزدیکی با ترامپ دارد، و MAGA ذاتاً شکننده است. همگرایی آن‌ها بر اساس بیزاری مشترک آن‌ها از نهاد سنتی، نارضایتی آن‌ها از نظارت اخیر دموکرات‌ها و سیاست‌های فرهنگی و تمایل آن‌ها به استفاده از "رقابت قدرت‌های بزرگ"، "احیای صنعتی آمریکا" و "بازسازی ظرفیت ملی" به عنوان زمینه مشترک است.

با این حال، شکاف بین نخبگان و پوپولیسم به همان اندازه آشکار و آشتی‌ناپذیر است. بنیاد اجتماعی MAGA بیشتر به سمت حمایت‌گری پوپولیستی، احساسات ضد مهاجرت و ضد جهانی‌سازی تمایل دارد. در همین حال، راست فناوری، که توسط سرمایه سیلیکون ولی نمایندگی می‌شود، به ناچار به مهاجران بسیار ماهر، شبکه‌های استعداد جهانی و جریان سرمایه فراملی متکی است. هنگامی که دولت ترامپ هزینه‌های H-1B را افزایش داد و بررسی را سخت‌تر کرد، مستقیماً بر شرکت‌های فناوری آمریکایی تأثیر گذاشت، دقیقاً به این دلیل که این شرکت‌ها به شدت به مهندسان از هند، چین و در سطح جهانی در مسابقه هوش مصنوعی وابسته هستند.

مسائل هوش مصنوعی این شکاف را تقویت کرده است. راست فناوری تمایل دارد هوش مصنوعی را به عنوان یک موتور اصلی رشد آمریکا و رقابت ملی ببیند و نسبت به محدودیت‌های نظارتی و امنیتی خصمانه است. تلاش ترامپ برای استفاده از بودجه فدرال برای محدود کردن مقررات هوش مصنوعی ایالتی با این ترجیح سرمایه فناوری همسو است. با این حال، نگرش‌های توده‌های MAGA نسبت به هوش مصنوعی بسیار کمتر یکپارچه است؛ آن‌ها نگران جابجایی شغل هستند و به طور غریزی به موضع فرهنگی و گسترش قدرت غول‌های سیلیکون ولی بی‌اعتماد هستند.

مزایای نوآوری فناورانه به طور فزاینده‌ای از مردم عادی دور می‌شود.

اخیراً، علاوه بر گزارش تکمیل صندوق 6 میلیارد دلاری صندوق بنیان‌گذاران، شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر General Catalyst نیز تقریباً 10 میلیارد دلار جمع‌آوری می‌کند. این فعالیت‌های جمع‌آوری منابع مالی در مقیاس بزرگ توسط صندوق‌های برتر روند واقعی‌تری را منعکس می‌کند: سرمایه و فناوری به طور فزاینده‌ای در دست تعداد کمی از پلتفرم‌های پیشرو متمرکز می‌شوند. طبق گزارش FT، در سال 2024، بیش از نیمی از کل منابع مالی VC در ایالات متحده فقط به نه موسسه رفت و تعداد سرمایه‌گذاران خطرپذیر فعال بیش از یک چهارم نسبت به اوج سال 2021 کاهش یافته است.

این منجر به دو پیامد شده است—متمرکزسازی خود اکوسیستم شرکت نوآفرین و تغییر شرکت‌های فناوری با پتانسیل بالا به بازار عمومی.

از یک سو، صندوق‌های برتر به طور فزاینده‌ای قادر به حفظ شرکت‌های پیشرو در سبد سرمایه‌گذاری خود هستند، در حالی که سرمایه مورد نیاز برای دورهای بعدی بزرگ‌تر می‌شود، که منجر به کاهش تعداد بازیگران واقعاً واجد شرایط برای شرکت در تامین مالی مراحل بعدی می‌شود. از سوی دیگر، تک‌شاخ‌های بزرگی مانند Databricks، Stripe، SpaceX و OpenAI به دنبال راه‌هایی برای ماندن طولانی‌مدت در بازار خصوصی هستند؛ تامین مالی خصوصی در مقیاس بزرگ آن‌ها به عنوان "عرضه اولیه خصوصی" شناخته می‌شود. به عبارت دیگر، بدون افشای و بررسی عمومی یک IPO، این شرکت‌ها می‌توانند با استفاده از منابع مالی سهام خصوصی عظیم به گسترش‌هایی دست یابند که در غیر این صورت در بازار ثانویه امکان‌پذیر بود.

بنابراین، بیشتر و بیشتر از شیب‌دارترین گسترش‌های ارزش‌گذاری مراحل اولیه توسط بازار خصوصی جذب می‌شود و "نقطه قیمت‌گذاری عمومی" که سرمایه‌گذاران عادی می‌توانند در آن شرکت کنند به طور فزاینده‌ای دیرتر می‌شود. از نظر تاریخی، بسیاری از شرکت‌های فناوری بزرگ همچنان بیشتر رشد ارزش بازار خود را پس از عمومی شدن به دست آورده‌اند. با نگاهی به یک بازه زمانی طولانی‌تر، سرمایه‌گذاری خطرپذیر ایالات متحده به طور کلی به طور مداوم از نزدک بهتر عمل نکرده است.

این بدان معناست که سرمایه‌گذاران عادی احتمالاً در آینده قادر خواهند بود در رشد نسبتاً مرحله دیر و نسبتاً تدریجی در بازار عمومی شرکت کنند؛ انفجارآمیزترین سود سهام مرحله اولیه به طور فزاینده‌ای در بازار خصوصی مسدود می‌شود.

مشکل در اینجا پایان نمی‌یابد. هنگامی که این شرکت‌ها بیش از برنامه‌های کاربردی مصرف‌کننده ارائه می‌دهند؛ آن‌ها به پلتفرم‌های داده ملی، نرم‌افزار دولتی یا شبکه‌های ماهواره‌ای تبدیل می‌شوند و به تدریج بخشی از سیستم و زیرساخت می‌شوند، سوال از اینکه آیا سرمایه‌گذاران عادی می‌توانند در سود سهام رشد سهیم شوند به اینکه آیا سرمایه خصوصی با پاسخگویی عمومی نسبتاً محدود، رابط‌های کلیدی برای عملکرد آینده ملت و جامعه را از قبل تصرف می‌کند تغییر می‌کند.

نمونه Palantir به ویژه گویا است؛ کسب‌وکار آن در سال‌های اخیر رشد سریعی را تجربه کرده است که عمدتاً بر اساس یک سری قراردادهای دولتی ساخته شده است. در حالی که شرکت‌ها مطمئناً حق فروش نرم‌افزار به دولت‌ها را دارند، یک مسئله پیچیده‌تر در حاکمیت عمومی زمانی به وجود می‌آید که پلتفرم همان شرکت به طور عمیق در سیستم‌های حساسی مانند اجرای نظامی، اطلاعات و مهاجرت یکپارچه شود. سردرگمی عمومی در این نهفته است که آیا خرید دولتی صرفاً در حال کسب ابزار است، یا آیا به تدریج بخش‌هایی از قابلیت‌های حاکمیت، ساختارهای داده و فرآیندهای تصمیم‌گیری را به یک پلتفرم خصوصی متصل می‌کند.

بنابراین، آنچه واقعاً نگران‌کننده است، برخی روایت‌های مرموز "کنترل‌کنندگان پشت صحنه" نیست، بلکه وقوع همزمان تمرکز سرمایه، پلتفرم‌سازی قدرت دولتی و تأخیر نسبی در مقررات فناوری است. پیتر تیل صرفاً بر موج بعدی تک‌شاخ‌ها شرط‌بندی نمی‌کند؛ او به احتمال زیاد بر مرحله بعدی خود ساختار قدرت آمریکا شرط‌بندی می‌کند و اینکه این چشم‌انداز به طور فزاینده‌ای توسط پلتفرم‌های فناوری پرورش یافته توسط سرمایه خصوصی محقق خواهد شد.

این فرآیند ممکن است لزوماً منجر به یک "لویاتان فناوری" خارج از کنترل نشود، اما حداقل جوامع دموکراتیک را مجبور خواهد کرد تا با یک مشکل غیرقابل اجتناب‌تر مواجه شوند: هنگامی که زیرساخت‌ها، ظرفیت دولتی و سودهای سرمایه به طور محکم‌تری به هم متصل شوند، چه کسی ظرفیت نهادی کافی برای محدود کردن آن‌ها قبل از عبور واقعی از خط را خواهد داشت؟