۳۵ میلیون نیجریایی با معلولیت زندگی می‌کنند. این استارتاپ وب را برای آنها می‌سازد.

تویوسی بادجو-اوکوسانیا در کودکی لجباز شناخته می‌شد. بزرگسالان او را به خاطر نادیده گرفتن دستورات تنبیه می‌کردند و فکر می‌کردند که او بی‌احترامی می‌کند، در حالی که در واقع او نمی‌توانست بشنود. 

بادجو-اوکوسانیا که در نیجریه بزرگ شد، به سرعت متوجه شد که معلولیت‌ها اغلب از طریق دعا، سکوت یا ترحم تعریف می‌شوند. معلولیت‌ها وجود داشتند، اما به جای اینکه به صورت عمومی مورد توجه قرار گیرند، به عنوان چیزی تلقی می‌شدند که باید به صورت خصوصی مدیریت شوند. 

در سال ۲۰۱۷، او به بریتانیا نقل مکان کرد، جایی که با سیستم متفاوتی روبرو شد: سرویس ملی بهداشت (NHS) سمعک را به عنوان مراقبت استاندارد ارائه می‌داد و دانشگاه‌ها دسترسی‌پذیری را به عنوان یک ضرورت در نظر می‌گرفتند نه یک مزاحمت.

"نیجریه به من نشان داد که چگونه فرهنگ و انگ می‌توانند حس امکان‌پذیری یک فرد را کوچک کنند،" او گفت. "بریتانیا به من نشان داد که وقتی سیستم‌ها فضایی برای حضور کامل شما ایجاد می‌کنند و مردم واقعاً پاسخگو هستند، چه اتفاقی می‌افتد."

از این تضاد بین ادراک فرهنگی و حمایت ساختاری، Adaptive Atelier، شرکت فناوری دسترسی‌پذیری که او در سال ۲۰۲۳ تأسیس کرد، پدید آمد. 

این شرکت نوآفرین قصد دارد نحوه طراحی تجربه‌های دیجیتال برای افراد دارای معلولیت در سراسر آفریقا را بازتعریف کند، جایی که اکثریت قابل توجهی به ابزارهای کمکی دسترسی ندارند. 

این شرکت با برندهای زیبایی، مد و سبک زندگی همکاری می‌کند تا دسترسی‌پذیری را مستقیماً در وب‌سایت‌ها و محصولات دیجیتال جاسازی کند. بسیاری از کسب‌وکارها از نحوه دسترسی‌پذیر کردن وب‌سایت‌های خود برای ۳۵ میلیون نیجریایی دارای معلولیت آگاه نیستند. 

در آفریقا، نقاط کور حتی بیشتر مشخص است، زیرا اکثر محصولات ابتدا برای موبایل و سرعت ساخته می‌شوند. دسترسی‌پذیری به ندرت به نقشه‌های راه اولیه محصول راه پیدا می‌کند، و زمانی که در نهایت این کار را می‌کند، تمرکز معمولاً محدود است و بر یک یا دو بخش خاص متمرکز می‌شود. 

کاربران نابینا اغلب متن جایگزین برای تصاویر دریافت می‌کنند و کاربران ناشنوا زیرنویس برای ویدیوها دریافت می‌کنند. با این حال، کاربران نوروداورجنت و افراد دارای معلولیت‌های شناختی اغلب بیشترین نادیده گرفته شده‌ها هستند، زیرا اختلال کمبود توجه/بیش‌فعالی (ADHD)، نارساخوانی، اوتیسم و صرع تا حد زیادی در مکالمات طراحی محصول نامرئی باقی می‌مانند. Adaptive Atelier برای رسیدگی به این غفلت و به چالش کشیدن این تصور که دسترسی‌پذیری یک بخش خاص است، ساخته شد.

اکوسیستم غیر متمرکز سازگار

Adaptive Atelier از طریق دو محصول اصلی عمل می‌کند که بخش‌های مختلف اکوسیستم غیر متمرکز دسترسی‌پذیری، از جمله تجربه ی کاربر و اجرای سیستماتیک را مورد توجه قرار می‌دهد.

AdaptiveWiz یک لایه یکپارچه‌سازی مبتنی بر API است که به کاربران اجازه می‌دهد تجربه دیجیتال خود را در زمان واقعی شخصی‌سازی کنند. به جای اینکه فرض کنیم یک رابط واحد برای همه کار می‌کند، این امکان را برای افراد دارای کم‌شنوایی، صرع، ADHD، کم‌بینایی یا سایر نیازهای دسترسی فراهم می‌کند تا نحوه تجربه وب‌سایت را تنظیم کنند. 

شرکت‌ها AdaptiveWiz را از طریق یک اسکریپت سبک یا API در پشته فرانت‌اند خود ادغام می‌کنند. پس از نصب، کاربران می‌توانند پروفایل‌هایی را فعال کنند که کنتراست بصری، کاهش حرکت، ساده‌سازی چیدمان، تأکید محتوا و سایر اولویت‌ها را بدون نیاز به طراحی مجدد کامل تنظیم می‌کنند.

در پشت صحنه، سازگاری‌ها با استانداردهای دستورالعمل‌های دسترسی‌پذیری محتوای تارنما (WCAG)، یک معیار جهانی برای اطمینان از دسترسی محتوای دیجیتال برای افراد دارای معلولیت، هماهنگ شده و از طریق آزمایش در دنیای واقعی توسط متخصصان معلول تأیید می‌شود، به گفته شرکت.

AdaptiveTest، دومین محصول اصلی این شرکت نوآفرین، به عنوان موتور نظارت و تشخیص عمل می‌کند. این پلتفرم‌ها را برای نقض‌های WCAG اسکن می‌کند و مسائلی مانند فقدان متن جایگزین، کنتراست رنگ ضعیف، خرابی ناوبری صفحه کلید، سوءاستفاده از برنامه‌های اینترنتی غنی قابل دسترس (ARIA) و خطاهای ساختاری HTML را مشخص می‌کند.

این دو محصول آنچه را که بادجو-اوکوسانیا به عنوان یک پشته زیرساخت دسترسی‌پذیری توصیف می‌کند، تشکیل می‌دهند که محیط‌های دیجیتال را شخصی‌سازی می‌کند و همچنین نظارت مستمر و اعتبارسنجی انسانی را در چرخه‌های توسعه پلتفرم جاسازی می‌کند.

ساخت اقتصاد دسترسی‌پذیری 

Adaptive Atelier با یک تیم کوچک اصلی که بین لاگوس و لندن تقسیم شده است، عمل می‌کند که توسط یک شبکه مشاور توزیع شده پشتیبانی می‌شود که منعکس‌کننده همان جامعه‌ای است که به آن خدمت می‌کند. این شبکه، به گفته شرکت، شامل بیش از ۵۰۰۰ متخصص معلول در کشورهای متعدد است. 

از زمان راه‌اندازی، شرکت می‌گوید که به طور تقریبی به ۵۰۰۰ کاربر در حسابرسی‌های دیجیتال و یکپارچه‌سازی‌ها خدمات ارائه داده است.

این شرکت چهار جریان درآمد دارد، از جمله مشاوره دسترسی‌پذیری B2B و حسابرسی، مجوز اشتراک برای AdaptiveWiz، هزینه‌های مارکت پلیس از تعاملات AdaptiveTest، که شامل درگیر کردن مشاوران معلول برای تست پلتفرم است، و کارگاه‌های آموزشی نهادی برای تیم‌های شرکتی.

رقبای آن شامل ابزارهای خودکار مانند Lighthouse، WAVE و AccessiBe هستند که عمدتاً بر اسکن انطباق متمرکز هستند. اما این ابزارهای خودکار، به گفته بادجو-اوکوسانیا، تنها بخشی از مشکل را پوشش می‌دهند.

"آن‌ها می‌توانند به شما بگویند که آیا متن جایگزین وجود دارد، اما نه اینکه آیا واقعاً مفید است یا خیر،" او توضیح داد. "آن‌ها می‌توانند نسبت‌های کنتراست رنگ را بررسی کنند، اما نه اینکه آیا یک کاربر نوروداورجنت چیدمان را طاقت‌فرسا می‌یابد یا خیر."

Adaptive Atelier می‌گوید که تمایز آن در ترکیب تشخیص هوش مصنوعی با اعتبارسنجی انسانی در یک قالب ساختاریافته است. با قادر ساختن شرکت‌ها به استخدام مستقیم مشاوران معلول از طریق مارکت پلیس خود، این پلتفرم آزمایش دسترسی‌پذیری را به کار حرفه‌ای پولی برای ۶۳٪ از بزرگسالان نیجریایی دارای معلولیت که بیکار هستند، تبدیل می‌کند.

شرکت هنوز با چالش‌های ساختاری روبرو است، زیرا اکثر استانداردهای دسترسی‌پذیری برای بازارهای غربی طراحی شده‌اند و محیط‌های دیجیتال آفریقا تحت واقعیت‌های مختلف پهنای باند، زمینه‌های چندزبانه و محدودیت‌های زیرساختی عمل می‌کنند. با این حال، شرکت می‌گوید که آن‌ها دائماً در حال تکرار AdaptiveWiz هستند تا در محیط‌هایی با اینترنت نامنظم کار کنند.

در طول پنج سال آینده، انتظار می‌رود رابط‌های دسترسی‌پذیری با هوش مصنوعی پیش‌بینی‌کننده‌تر شوند. "هوش مصنوعی قرار است دسترسی‌پذیری را به روش‌هایی مقیاس‌پذیر کند که پنج سال پیش غیرممکن بود،" بادجو-اوکوسانیا گفت، اما مراقب بود که شرطی اضافه کند که "فقط اگر با افراد معلول ساخته شود، نه فقط برای آن‌ها."

Adaptive Atelier ابزارهای هوش مصنوعی را با شبکه‌ای از مشاوران معلول ترکیب می‌کند تا اطمینان حاصل شود که تجربه زیسته همچنان در مرکز توجه باقی می‌ماند. همانطور که هوش مصنوعی محیط‌های دیجیتال را در سطح جهانی تغییر می‌دهد، هدف مشارکت فعال و نویسندگی است.

 "هدف ساخت یک شرکت بزرگ نیست،" او اضافه کرد. "بلکه ساخت یک اقتصاد دسترسی‌پذیری مقیاس‌پذیر است"

دختری که زمانی لجباز نامیده می‌شد، اکنون زیرساخت و مسیرهای اقتصادی را برای افراد معلول می‌سازد که در دوران رشد خود ندیده بود، و او این کار را با نشان دادن اینکه دسترسی‌پذیری خیریه نیست، بلکه زیرساختی است که مدت‌هاست معوق مانده است، انجام می‌دهد.