"من نمی‌خواهم قیمت مسکن را کاهش دهم"، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده در جلسه کابینه ۲۹ ژانویه گفت. "من می‌خواهم قیمت مسکن را برای افرادی که صاحب خانه هستند، افزایش دهم."

برای فیلیپینی‌-آمریکایی‌ها که یکی از بالاترین نرخ مالکیت مسکن را در میان زیرگروه‌های آسیایی حفظ می‌کنند، که اغلب تا ۶۷٪ برای خانوارهای فیلیپینی با سرپرست مهاجر گزارش می‌شود، این موضع سیاسی موسیقی گوش‌نوازی است.

حتی بیشتر برای کسانی که به نقطه عطف آزاد و روشن رسیده‌اند: نزدیک به ۴۵٪ از صاحبان خانه‌های فیلیپینی-آمریکایی مستقر اکنون خانه‌های خود را کاملاً مالک هستند، بدون هیچ وام مسکن.

مقیاس این ثروت حیرت‌انگیز است. از آنجا که بسیاری از خانواده‌ها در مراکز گران قیمت ساحلی مانند کالیفرنیا، هاوایی و نیوجرسی متمرکز شده‌اند، ایکوئیتی آنها همراه با بازارها منفجر شده است. تخمین‌های مختلف نشان می‌دهد صاحبان خانه‌های فیلیپینی-آمریکایی اکنون بیش از ۴۰۰ میلیارد دلار ایکوئیتی قابل استفاده دارند.

برای یک زوج فیلیپینی که یک خانه متواضع در دیلی سیتی یا سریتوس در دهه ۱۹۹۰ به قیمت ۲۵۰،۰۰۰ دلار خریدند، اکنون روی دارایی به ارزش ۱.۵ میلیون دلار نشسته‌اند. بسیاری اکنون از خانه‌های خود برای تأمین مالی مدارک پرستاری، راه‌اندازی کسب‌وکار و ارائه ارث‌های اولیه استفاده می‌کنند که به فرزندانشان اجازه می‌دهد پیش‌پرداخت را در یک بازار بسیار گران قیمت بپردازند.

"من می‌خواهم از افرادی محافظت کنم که برای اولین بار در زندگی‌شان احساس خوبی نسبت به خودشان دارند. آنها احساس می‌کنند، می‌دانید، که افراد ثروتمندی هستند"، ترامپ تأکید کرد.

تکه‌ای از پای آمریکایی

برای مهاجران فیلیپینی، مالکیت خانه روشن‌ترین اعلام این است که سفر موفق بوده است: "من در آمریکا موفق شدم!"

خرید خانه صرفاً یک معامله املاک نیست؛ این یک عمل مراسمی از ورود، از مالکیت نهایی تکه‌ای از رویای آمریکایی است.

اگر گواهی تابعیت "جام مقدس" باشد، مالکیت مسکن محرابی است که دعاهای مهاجران سرانجام خانه‌ای پیدا می‌کنند.

اما در حالی که ما از تبدیل شدن خانه‌هایمان به سهام رشد جشن می‌گیریم، خانواده‌های جوان‌تر - از جمله فرزندان خودمان - مکان‌های کمتر و کمتری برای رفتن دارند.

تا سال ۲۰۲۵، فقط پیش‌پرداخت برای یک خانه با قیمت متوسط در بیشتر کالیفرنیا می‌تواند از ۲۰۰،۰۰۰ دلار بیشتر شود - بیشتر از قیمت کامل یک خانه خانوادگی مبتدی در دهه ۱۹۹۰. حتی اگر درآمد برای پرداخت‌های ماهانه داشته باشید، اگر آن مبلغ یکجا را نداشته باشید، نمی‌توانید خریداری کنید.

به همین دلیل است که کمک والدین با پیش‌پرداخت یا دو درآمد بالا ضروری می‌شود، مانند دو پرستار ثبت‌شده که شیفت‌های ۱۲ ساعته کار می‌کنند با درآمد ترکیبی بیش از ۲۵۰،۰۰۰ دلار.

دیگران از سر ضرورت به روحیه "بایانیهان" تکیه می‌کنند، با تقریباً ۲۶٪ از خانوارهای فیلیپینی که در ترتیبات چند نسلی زندگی می‌کنند - بالاترین نرخ در میان همه گروه‌های آسیایی - درآمدها را فقط برای تأمین وام مسکن جمع می‌کنند.

در همین حال، کسانی که ثروت املاک خانوادگی ندارند با واقعیت سخت‌تری روبرو هستند: تردد طولانی‌تر، اجاره‌های شلوغ، یا ترک جوامعی که در آن بزرگ شده‌اند.

اجاره‌بها در بسیاری از همان مناطق شهری که خانواده‌های فیلیپینی ریشه دوانده‌اند بسیار سریع‌تر از دستمزدها افزایش یافته است. مرکز مشترک مطالعات مسکن هاروارد گزارش می‌دهد که نیمی از مستأجران ایالات متحده اکنون بیش از ۳۰٪ از درآمد خود را برای مسکن هزینه می‌کنند، بالاترین سطح ثبت‌شده.

برای بزرگسالان جوان، راه‌حل اغلب بازگشت به خانه است. طبق مرکز تحقیقات پیو، سهم آمریکایی‌های ۱۸ تا ۲۹ ساله که با یک یا هر دو والد زندگی می‌کنند نزدیک به اوج‌های تاریخی باقی مانده است، که عمدتاً توسط هزینه‌های مسکن هدایت می‌شود. آنچه قبلاً یک توقف کوتاه بین مدرسه و استقلال بود، به یک الگوی نگهداری اقتصادی طولانی تبدیل شده است.

در انتهای شدید این فشار چیزی است که نادیده گرفتن آن غیرممکن است: افزایش بی‌خانمانی در همان مناطق با هزینه بالا که ثروت مسکن به اوج رسیده است.

سیاست‌های 'نه در حیاط خلوت من'

برای دهه‌ها، سیاست محلی در سراسر کشور توسط سیاست‌های نه در حیاط خلوت من (NIMBY) شکل گرفته است. صاحبان خانه در برابر آپارتمان‌ها، خانه‌های شهری، یا واحدهای حیاط خلوت از ترس اینکه شخصیت محله را تغییر دهند یا به ارزش املاک آسیب برسانند، مقاومت می‌کنند.

"مسکن موجود، افرادی که صاحب خانه‌هایشان هستند، ما آنها را ثروتمند نگه می‌داریم"، ترامپ گفت. "ما آن قیمت‌ها را بالا نگه می‌داریم. ما ارزش خانه‌های آنها را از بین نمی‌بریم تا کسی که خیلی سخت کار نکرده است بتواند خانه‌ای بخرد."

همه می‌خواهند از محله خود محافظت کنند. همه می‌خواهند قیمت خانه‌هایشان به افزایش ادامه دهد. اما وقتی هر بلوک نه می‌گوید، ما دقیقاً با همان چیزی که اکنون می‌بینیم مواجه می‌شویم: قیمت‌های آسمان‌خراش، اجاره‌های رکورد، و بی‌خانمانی که در همان مکان‌هایی که ثروت مسکن منفجر شده است، در حال رشد است.

اجازه دادن به مسکن بیشتر - دوبلکس‌ها، واحدهای مسکونی جانبی، ساختمان‌های کوچک چند خانواری نزدیک حمل‌ونقل عمومی - محله‌ها را از بین نمی‌برد.

این می‌تواند به این معنی باشد که دختر شما مجبور نیست دو ساعت دورتر نقل مکان کند. این می‌تواند به این معنی باشد که پسر شما مجبور نیست بین هم‌اتاقی‌ها در ۳۵ سالگی یا نقل مکان به ایالت‌های ارزان‌تر و دورتر انتخاب کند. این می‌تواند به معنای افراد کمتری باشد که به ماشین‌ها، پناهگاه‌ها و پیاده‌روها فشار داده می‌شوند زیرا به سادگی خانه‌های کافی وجود ندارد.

این معمایی است که صاحبان خانه‌های فیلیپینی-آمریکایی اکنون با آن روبرو هستند. رویای آمریکایی - به طور چشمگیری - برای یک نسل کار کرد. اما موفقیت آن به سخت‌تر شدن ورود برای نسل بعدی کمک کرد.

ایکوئیتی خانه قابل اعتمادترین نردبان جامعه فیلیپینی به سمت بالا بوده است. این آموزش، کارآفرینی و ثبات را تأمین مالی کرد. چالش اکنون این است که مطمئن شویم آن نردبان را پشت سرمان بالا نمی‌کشیم.

ما آمدیم تا نسل بعدی هم بتواند اینجا زندگی بسازد - نزدیک ما، نه دور، و از همان محله‌هایی که والدینشان برای ورود به آن بسیار تلاش کردند، محروم نشوند. – Rappler.com