چرا ویتالیک بوترین می‌گوید اتریوم باید با تمرکز "بی‌روح" مبارزه کند

• ویتالیک بوترین پست «تعادل قدرت» را منتشر می‌کند که به تهدیدات متمرکزسازی می‌پردازد.
• بنیانگذار اتریوم «انتشار اجباری» را برای مبارزه با تحکیم سیستم پیشنهاد می‌کند.
• قابلیت همکاری متخاصمانه ابزارهایی را فعال می‌کند که نیازهای مجوز پلتفرم را دور می‌زنند.

ویتالیک بوترین، بنیانگذار اتریوم، روز سه‌شنبه پستی وبلاگی با عنوان «تعادل قدرت» منتشر کرد که تهدیدهای آنچه او «تجارت بزرگ»، «دولت بزرگ» و «اوباش بزرگ» می‌نامد را تحلیل می‌کند. این پست استدلال می‌کند که کنترل‌ها و تعادل‌های تاریخی که از تمرکز بیش از حد قدرت جلوگیری می‌کردند، در طول قرن بیست و یکم از بین رفته‌اند.

بوترین به پیشرفت سریع فناوری و اتوماسیون اشاره کرد که بازیگران قدرتمند را قادر می‌سازد کنترل را با نرخ‌های تسریع‌شده تحکیم کنند. صرفه‌های مقیاس اکنون متمرکزسازی را به روش‌هایی ترجیح می‌دهند که نسل‌های قبلی با آن‌ها مواجه نبودند. فروپاشی حفاظ‌های سنتی محیطی ایجاد کرده است که در آن نیروهای مسلط می‌توانند بدون موازنه‌های مؤثر عمل کنند.

انتشار اجباری به‌عنوان اقدام متقابل متمرکزسازی پیشنهاد شد

راه‌حل پیشنهادی بوترین بر مفهومی متمرکز است که او آن را «انتشار اجباری» می‌نامد. این استراتژی شامل اعمال الزامات باز بودن و قابلیت همکاری بر سیستم‌های بسته است که در غیر این صورت اختصاصی باقی می‌مانند. این رویکرد با مهندسی اصطکاک در سیستم‌هایی که به طور طبیعی به سمت تحکیم گرایش دارند، هدف جلوگیری از متمرکزسازی کامل را دارد.

بنیانگذار اتریوم عصر مدرن را به‌عنوان «جنگل متراکم» توصیف می‌کند که در آن تولیدکنندگان اصلی پیشرفت به منابع ترس تبدیل شده‌اند. او استدلال می‌کند که دولت‌ها باید به‌عنوان زمین‌های بازی خنثی عمل کنند تا شرکت‌کنندگان فعالی که برندگان و بازندگان را در بازارهای رقابتی انتخاب می‌کنند.

بوترین تغییری را در میان رهبران فناوری دره سیلیکون که قبلاً دیدگاه‌های آزادیخواهانه داشتند، مشاهده کرد. این افراد اکنون به طور فعال برای تصرف قدرت دولتی کار می‌کنند نه محدود کردن نفوذ آن. این واژگونی تغییری را در نحوه برخورد رهبری صنعت فناوری با چارچوب‌های نظارتی و مشارکت سیاسی نشان می‌دهد.

صنعت فناوری به سمت تصرف قدرت دولتی تغییر می‌کند

استدلال اصلی این است که اصطکاک طبیعی دیگر نمی‌تواند از متمرکزسازی کامل کنترل جلوگیری کند. انتشار باید به طور عمدی از طریق مکانیسم‌های فنی و سیاستی در سیستم‌ها مهندسی شود. بوترین «قابلیت همکاری متخاصمانه» را به‌عنوان ابزاری کلیدی برای دستیابی به این نتیجه برجسته کرد.

قابلیت همکاری متخاصمانه شامل ایجاد ابزارهایی است که بدون نیاز به مجوز از سازندگان پلتفرم، به پلتفرم های موجود متصل می‌شوند. این به اشخاص ثالث اجازه می‌دهد بدون توجه به اینکه اپراتورها تأیید می‌کنند یا خیر، در بالای سیستم‌های بسته بسازند.

بوترین چندین نمونه همسو با اصول Web3 را فهرست کرد. این‌ها شامل رابط‌هایی است که محتوا را متفاوت از نیت‌های پلتفرم میزبان فیلتر می‌کنند، مانند مسدودکننده‌های تبلیغات یا فیلترهای محتوای مبتنی بر AI. سیستم‌هایی که انتقال ارزش را بدون اتکا به زیرساخت‌های مالی متمرکز امکان‌پذیر می‌سازند نیز به‌عنوان پیاده‌سازی‌های قابلیت همکاری متخاصمانه واجد شرایط هستند.

این پیشنهاد فرضیاتی را که رقابت باز به تنهایی از انحصار جلوگیری خواهد کرد، به چالش می‌کشد. مداخله فعال از طریق استانداردهای فنی و الزامات نظارتی ممکن است برای حفظ غیرمتمرکزسازی به‌عنوان معماری پیش‌فرض سیستم ضروری باشد.